تبليغاتX
سایه سکوت

سایه سکوت

 

دلم گرفته عزیزم کمی سه تار بزن
                                              تمام غربت آیینه را هوار بزن

و حرف های دلت را که مثل من تنهاست
                                              بخوان و در غزلت شاعرانه جار بزن

دوباره ،چتر خودش را خزان گشوده به باغ
                                              سری به وسعت تنهایی بهار بزن

اگر که لهجه ی باران هنوز یادت هست
                                              به روی پنجره طرحی به یادگار بزن

پر از ترنم باران شده نگاهت ،پس
                                              به همنوایی شعرم بیا سه تار بزن


 

+نوشته شده در یکشنبه نوزدهم مهر 1388ساعت8:27توسط مریم | |

 

دلم تنگ است

دلم چون برگ های زرد  پاییزی پر از درد است

صدای خش خش گلها

به همراه طپیدنهای قلبم میشود آغاز

ومن تنها تر از تنها

به مرگ برگ های زرد میگریم

و حتی برگ زردی هم به حال من نمی گرید

 

+نوشته شده در شنبه هجدهم مهر 1388ساعت5:12توسط مریم | |

 

دیگر کاری به کار این خیابان بی نگاه و نشانه ندارم
می خواهم بروم آن سوی ثانیه ها
می خواهم بروم آن سوی ثانیه ها
می خواهم به همان کوچه ی پاک پروانه برگردم
باران که ببارد
همان کوچه ی کوتاه بی کبوتر
کفاف تکامل تمام ترانه ها را می دهد
بی خبرنیستم !
می دانم که دیگر از آن یادگاری رنگ و رو رفته خبری نیست
می دانم که تنها خاطره ی خنجری
در خیال درخت خیابان مانده ست
اما نگاه کن ! 

آن گل سرخ پر پر لای دفترم
هنوز به سرخی همان پنجشنبه ی دور دیدار است
نگاه کن ...

 

+نوشته شده در شنبه هفتم شهریور 1388ساعت13:24توسط مریم | |

 

 

برای بریدن

          چاغوی کند بی اعتنایی

برای ماندن

              هزار بهانه !

این چاغو از پس بریدن

          این همه بهانه بر نمی آید !

 

+نوشته شده در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388ساعت17:2توسط مریم | |

 

روزگاری رازِ زیبایی زنبق ها را نمی دانستم!
دستم به دستگیره ی دل سپردن نمی رسید!
چشم چکامه هایم ضعیف بود!
پس با عینک ِ عشق به آسمان نگاه کردم!
به باغ و بلوغ ِ بوسه و بی حصاری ِ آواز!
به پولک ِ سرخ ماهی تنگ!
به جهره ام در آینه ترک دار!
نگاه کردم و دانستم!
دانستم که جهان،
کوچکتر از کره در س جغرافی دبستان است!
دانستم که کلید ِ تمام قفلهای ناگشوده ی دنیا،
همه این سالها در جیب من بود و بی خبر بودم!
دانستم که می شود با یک چوب کبریت،
خورشید ِ عظیمی را در آسمان روشن کرد!
دانستم که گذشتن از گناه ِ روزگار آسان است!
بخشیدن ِ خشم ِ شعله بر پرِ پروانه
و آمرزش ِ زنبورهای گزنده ی عسل آسان است!
حالا از پس همین عینک به زندگی نگاه می کنم!
در پس همین عینک چشم به راه تو می مانم!
در پس ِ همین عینک می گریم
و روزی،
در پس ِ همین عینک خواهم مرد!
آی!
قاریان ِ خاموش ِ گریه های من!
دیگر از دوری ِ دستهای و ستاره ها زاری نکنید!
من در تاب و تاب این ترانه های تنهایی،
به جای تمام شما گریه کرده ام!

 

+نوشته شده در دوشنبه یکم تیر 1388ساعت1:51توسط مریم | |

 

خدایا

مرا به گونه‌اي بساز

                   شكل بده

                                 و بتراش

كه ابزاري در دستان تو

                          براي كمك

                                       به بندگان خسته و ناتوانت باشم.

 

+نوشته شده در یکشنبه هفدهم خرداد 1388ساعت18:7توسط مریم | |

+نوشته شده در شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت22:43توسط مریم | |

 

صبر کن عشق زمین گیر شود ، بعد برو

یا دل از دیدن تو سیر شود ، بعد برو

ای کبوتر به کجا؟ قدر دگر صبر بکن ، آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

نازنینم تو اگر گریه کنی بغض من نیز میشکند

خنده کن عشق زمین گیر شود بعد برو

یک نفر حسرت لبخند تو را میدارد ، صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد ، باش ای نازنین خواب تو تعبیر شود بعد برو

 

+نوشته شده در چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388ساعت16:52توسط مریم | |

 

تو چه ساده ای و من ، چه سخت

تو پرنده ای و من درخت !

 .

آسمان همیشه مال توست

ابر، زیر بالهای توست

من ، ولی همیشه گیر کرده ام.

تو به موقع میرسی و من ،

سال هاست دیر کرده ام .

 .

خوش به حال تو که می پری!

راستی چرا

دوست قدیمی ات _درخت را _

با خودت نمی بری؟

 .

فکر میکنم

توی آسمان

جا برای یک درخت هست .

هیچ کس در بزرگ باغ آفتاب را

روی ما نبست

 .

یا بیا تکه ای ار آسمان برای من بیار

یا مرا ببر

توی آسمان آبی ات بکار،

 .

خواب دیده ام

دست های من

آشیانه تو میشود .

قطره قطره قلب کوچکم

آب و دانه تو میشود .

میوه ام :

سیب سرخ آفتاب.

برگ های تازه ام ،

ورق ورق

نور ناب.

 .

خواب دیده ام

شب ،ستاره ها

از تمام شاخه های من

تاب میخورند .

ریشه های تشنه ام

توی حوض خانه خدا

آب میخورند.

***

من همیشه

خواب دیده ام ، ولی ...

راستی ،هیچ فکر کرده ای

یک  درخت

توی باغ آسمان

چقدر دیدنی ست !

 ریشه های ما اگر چه گیر کرده است

میوه های آرزو ، ولی

رسیدنی ست.

 

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388ساعت22:8توسط مریم | |

 

ابرها را چه هراسی است

از سقوط در دریا

                  که

                           نه افتادن توانندو

                                               نه غرق گشتن

 

لیک آزادند بر این باور

                که

                             می توانند ،

                                    و شاید حتی از این باور 

                                                                  بهراسند !

 

 

+نوشته شده در یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388ساعت19:12توسط مریم | |