زانوهامو بغل کرده بودمو نشته بودم کنار دیوار

دیدم یه سایه افتاد روم

سرم رو آوردم بالا

نگاه کردی تو چشمام، از خجالت آب شدم

تمام صورتمو عرق شرمندگی پر کرد

گفتی : تنهایی

گفتم : آره

گفتی : دوستات کوشن؟

گفتم : همشون گذاشتن رفتن

گفتی : تو که می گفتی بهترین هستن!

گفتم : اشتباه کردم

گفتی : منو واسه اونا تنها گذاشتی؟

گفتم : نه

گفتی : اگه نه،پس چرا یاد من نبودی؟

گفتم : بودم

گفتی : اگه بودی،پس چرا اسمم رو نبردی ؟

گفتم : بردم، همین الان بردم

گفتی : آره،الان که تنهایی،وقت سختی

(گر گرفتم از شرم-حرفی واسه جواب نداشتم)

-سرمو اینداختم پایین- گفتم : آره

گفتم : تو رفاقتت کم آوردم،منو بخش

گفتی : ببخشم؟

گفتم : اینقدر ناراحتی که نمی بخشی منو؟ حق داری

گفتی : نه! ازت ناراحت نبودم! چیو باید می بخشیدم؟

تو عزیز ترینی واسم،تو تنهام گذاشتی اما تنهات نذاشته بودمو نمی ذارم

گفتم : فقط شرمندتم

گفتی : حالا چرا تنها نشستی؟

گفتم : آخه تنهام

گفتی : پس من چی رفیق؟

من که گفتم فقط کافیه صدا بزنی منو تا بیام پیشت

من که گفتم داری منو به خاطر کسایی تنها می ذاری که تنهات می ذارن

اما هر موقع تنها شدی غصه نخور،فقط کافیه صدا بزنی منو

من همیشه دوست دارم،حتی اگه منو تنها بزاری،

همیشه مواظبت بودم،تو با اونا خوش بودی،منو فراموش کردی تو این خوشی

اما من مواظبت بودم،آخه رفیقتم،دوست دارم

دیگه طاقت نیاوردم،بغض کردمو خودمو اینداختم بغلت،زار زدم،گفتم غلط کردم

گفتم شرمنده ام،گفتم دوست دارم،گفتم دستمو رها نکن که تو خودم گم بشم

گفتم دوست دارم…

 تو بهترین رفیقیییییییییییییییی

بغلت کردم گفتم : تو بن بست رفیقی

یک کلام، خدا تو بهترینی